Depresja siada obok, niewidzialny gość, Zabiera kolory, zostawia tylko szarość i złość. Stany lękowe jak pająk oplatają myśli, Każdy nowy dzień to scenariusz, który się nie ziścił. Nadzieja? To słowo z jakiejś starej, obcej baśni, Moja dawno zgasła, utonęła we własnej jaźni. Chodzę po linie, zawieszonej nad przepaścią, Każdy krok to walka z niewidzialną bestią. Przeszłość puka do drzwi, nieproszony duch... A ja nie mam siły, by zatkać uszy i słuch... Wspomnienia jak filmy, wciąż odtwarzam je w głowie, Dobre chwile bolą, bo wiem, że już nie powtórzę. Znajomi? Ich twarze blakną jak stare fotografie, Zostałem sam w pokoju, którego zamknąć nie potrafię. Tracę nadzieję z każdym wschodem słońca, To jest opowieść, która zdaje się nie mieć końca. [Vers 2 Kiedyś śmiech był głośny, a plany były wielkie, Teraz każda ambicja jest tylko pustym dźwiękiem. Telefon milczy, lista kontaktów to cmentarzysko, Imion, które kiedyś znaczyły dla mnie wszystko. Chciałbym zadzwonić, powiedzieć: "źle jest, pomóż", Ale lęk zamyka usta, buduje wokół mur. Więc siedzę w ciszy, a w głowie toczy się wojna, Dusza jest zmęczona, niespokojna. Patrzę przez okno na deszcz, zmywa kurz z ulic. Może kiedyś zmyje też ból, który mnie zatruł i upodlił. Może gdzieś tam jest jeszcze mała iskra, mały płomyk, Który czeka, aż go znajdę, schowany jak cenny tomyk. Wspomnienia jak filmy, wciąż odtwarzam je w głowie, Dobre chwile bolą, bo wiem, że już nie powtórzę. Znajomi? Ich twarze blakną jak stare fotografie, Zostałem sam w pokoju, którego zamknąć nie potrafię. Tracę nadzieję z każdym wschodem słońca, Ale może... może ta opowieść nie musi mieć końca?