Σε μια σταλιά παλάμη κλείνεις την καρδιά μου, φως που τρυπώνει μες στα σκοτεινά μου. Ήρθες και γέμισες το σπίτι με χρώμα, λέξεις που δεν βρήκα να σου πω ακόμα. Με τα δικά σου μάτια βλέπω τη ζωή, της μάνας η αγάπη, ολόκληρη πνοή. Μη φοβηθείς το δρόμο, όσο κι αν μακραίνει, η δύναμη του κόσμου μέσα σου υφαίνει. Δεν είσαι πια η κούκλα σε γυάλινο κουτί, είσαι η θύελλα που ορίζει τη γιορτή. Μη χαμηλώνεις το βλέμμα, μη σιωπάς ποτέ, να 'σαι η αλήθεια που ο κόσμος φοβάται να πει. Κόρη μου, άνοιξε πανιά, τ’ όνειρο μη φοβάσαι, να θυμάσαι ποια είσαι και πού θέλεις να 'σαι. Να 'χεις τα μάτια σου ανοιχτά, την πίστη σου ψηλά, να γίνει η κάθε σου πνοή φτερά για τα βουνά. Κι αν ο καιρός αφρίσει και φέρει τρικυμία, θα 'μαι το λιμάνι σου, η πρώτη σου εστία. Κι αν ένα «γιατί» την ψυχή σου την καίει, κι ο πόνος για τον πατέρα σου ακόμα μέσα σου κλαίει, να ξέρεις πως εκείνος από ψηλά σε προσέχει, στη δική σου τη δύναμη, συνέχεια έχει. Θα είναι ο ίσκιος σου, η κρυφή σου η ελπίδα, κι εγώ η ηλιαχτίδα σου σε κάθε καταιγίδα. Σε λατρεύω πιο πολύ κι από την ίδια μου τη ζήση, η δική μου η αγάπη ποτέ δεν θα σβήσει. Κι όταν οι ώρες περάσουν κι ο χρόνος με νικήσει, η ψυχή μου κοντά σου θα 'χει πάντα καθίσει. Θα γίνομαι ο άνεμος που σου χαϊδεύει το πρόσωπο, θα 'μαι το θαύμα σου, το πιο αληθινό κι ανέλπιστο. Θα είμαι το αίμα που στις φλέβες σου θα τρέχει, η μόνη αγάπη που το τέλος δεν το έχει. Θα 'μαι η ηχώ μες στο κάθε σου βήμα, θα 'μαι η γαλήνη σε κάθε σου κύμα. Κι αν τα μάτια μου κλείσουν, μη φοβηθείς τη στιγμή, θα σ’ ακολουθώ σαν κρυφή μουσική. Θα 'μαι το αστέρι που δεν δύει ποτε θα σ’ αγαπάω αιώνια... με ακούς, ε;