Strofa 1 – Femër) Gjashtë muaj hëna na numëron, por zemra kohën s’e beson. Troket emri yt në çdo agim, si një lutje pa mbarim. Në shpirtin tonë je tatuazh, as koha s’mund ta bëjë hi. Çdo frymë mban aromën tënde, çdo rrugë na kthen tek ti. (Refren – Duet) Moza… Qielli fitoi një engjëll, ne humbëm një përqafim. Ti u bëre dritë mbi ne, ne u bëmë mall pa kthim. Fëmijët mbajnë zërin tënd, në çdo fjalë e në çdo hap. Nipërit e mbesat, kur buzëqeshin, na duket sikur kthehesh prapë. (Strofa 2 – Mashkull) Sa herë mbrëmja ndez një yll, një zemër zgjohet e të thërret. Në heshtje flasim me qiellin, mos vallë zëri ynë të gjen? Ti ike pa marrë dashurinë, atë e le në çdo njeri. Prandaj emri yt nuk shuhet, rreh me zemrat tona çdo ditë. (Bridge – Femër) Nëse engjëjt të pyesin sot: “Çfarë le pas në atë botë?” Thuaju: “Lashë zemra që më duan, e dashuria s’vdes dot.” (Refren Final – Kor) Moza… Nëse malli do të kishte zë, do të këndonte emrin tënd. Nëse loti do të kishte krahë, do të prekte qiellin tënd. Le të kalojnë muaj e vite, koha le të ecë si lumë. Emrin tënd s’e fshin askush… sepse… ka njerëz që jetojnë në tokë, dhe ka njerëz… që jetojnë përgjithmonë në zemrën e atyre që i deshën.