[Intro] Kelbelada bir susuz feryat, Yüreklerde kanayan bir yarad. Hz. Hüseyin, yalnız ve yorgun, Melekler ağlar, gökler boğuk. [Verse1] Hz. Hüseyin susuz kuyuya gelir bakar, Münafıklar pusuda, kinle yanar. Kılıçlar çekilir, gökyüzü kararır, Mazlumun ahı arşa dayanır. Ata biner Hüseyin, vakur ve metin, Başı okşar, sanki bir veda busesi. [Pre-Chorus] Zaman durulur, nefesler tutulur, Gök kubbe çatlar, yıldırım vurur. Hüseyin’in çilesi, Kerbela’nın yas’ı, İnsanlık utancıyla, dolup taşar. Gözler yaşlı, gönüller yaralı, Bu acı destan, nesilden nesile. [Chorus] Kelbelada kan akar, Kerbela’da yas, Hz. Hüseyin şehit, dertler deniz misal. İki kolu kopar, beden perişan, Müminler bakar, gözleri nemli an. Hz. Hüseyin başı yerde, Kerbela’da kan, Melekler dua eder, arşa yükselen feryat. [Verse2] Müminler bakar çaresiz, sessizce, Hüseyin’in acısı siner her yüze. Kılıç sesleri yankılanır ovada, Zulüm kol gezer, Kerbela’da. Susuz dudaklar fısıldar bir dua, Allah’a yakarış, Kerbela’da. [Chorus] Kelbelada kan akar, Kerbela’da yas, Hz. Hüseyin şehit, dertler deniz misal. İki kolu kopar, beden perişan, Müminler bakar, gözleri nemli an. Hz. Hüseyin başı yerde, Kerbela’da kan, Melekler dua eder, arşa yükselen feryat. [Bridge] Bu bir destan değil, bir ağıttır, Kerbela’da yazılan bir yazıttır. Hüseyin’in kanı, bir tohum oldu, Hakikat yeşerdi, zulüm kayboldu. Adalet narası, Kerbela’dan yükseldi, İnsanlık onuru, yeniden dirildi. [Chorus] Kelbelada kan akar, Kerbela’da yas, Hz. Hüseyin şehit, dertler deniz misal. İki kolu kopar, beden perişan, Müminler bakar, gözleri nemli an. Hz. Hüseyin başı yerde, Kerbela’da kan, Melekler dua eder, arşa yükselen feryat. [Outro] Kerbela unutulmaz, asla dinmez, Hüseyin’in acısı, gönülden silinmez. Melekler ağlar, dualar yükselir, Hüseyin’in ruhu, alemlere yayılır.